Piwik

teaserimg

Lekkende mitralishartklep

Diagnose

Bij een vermoeden van  een lekkende hartklep zal de arts eerst uw hart beluisteren met de stethoscoop. Als er bloed vanuit de linker hartkamer via de aangedane mitralisklep in de linker hartboezem stroomt, is dat via de stethoscoop goed te horen. Hieronder volgen verdere onderzoeksmethodes om een lekkende mitralishartklep vast te stellen.

Hartfilmpje

Elektrocardiografie (een ECG of hartfilmpje) is een onderzoeksmethode waarbij de elektrische activiteit van het hart wordt vastgelegd en waarmee een afwijkende hartslag of schade aan de hartspier aangetoond kan worden. Bij een röntgenopname van de borstkas zijn een eventuele vergroting van de linkerboezem en vochtophopingen in de longen (oedemen) goed zichtbaar. Door een hartkatheterisatie kan onder andere worden bepaald hoe groot de hoeveelheid bloed is die bij elke hartslag vanuit de linker hartkamer door de aangedane mitralisklep terugstroomt naar de linkerboezem.

Hartecho

Hartecho

Een van de meest doeltreffende onderzoeken voor het vaststellen van een lekkende mitralishartklep is een echocardiografie, ook vaak hartecho genoemd. Hierbij worden beelden van het hart gemaakt met behulp van geluidsgolven. De arts kan dan zowel de terugstroming van bloed vanuit de linkerkamer naar de linkerboezem als de vergroting van de linkerboezem zien. Een echocardiografie kan uitwendig (transthoracale echocardiografie) en via de slokdarm ook inwendig (transoesofagale echocardiografie) worden uitgevoerd.

Bij een zogenaamde stress-echocardiografie levert de patiënt een lichte inspanning op een fiets-ergometer om de hartslag te versnellen, omdat bij een onderzoek in rusttoestand de ernst van de aandoening lastig is in te schatten. Als dit om gezondheidsredenen niet mogelijk is, dan kan de hartslag bijvoorbeeld ook worden versneld door een bal van schuimrubber meerdere malen snel samen te knijpen, zodat de lekkende mitralishartklep beter zichtbaar wordt.